1997 yilinin gunesli hafif soguk bir mayis gununde 71 morshead mansions in balkonunda saclarini iki yandan ormus seni opucuklere bogan o kiz olarak kalmayi dilerdim..
zaman dursaydi ve biz ona hapsolup oylece kalsaydik.
daha iyi olmazmiydi sence de?
ne zaman bu kadar karamsar ne zaman bu kadar vurdumduymaz olduk...
biz nerde hata yaptik..
masumiyet kayboldu sonsuza dek....
saclari orulu o kizin dusuncesi bile aci veriyor simdi bana...resimlerine bakamiyorum....gozlerim patlayacakmiscasina akiyor akiyor taaki burnum tikanip nefessizlikten olecekmis gibi olunca kendime geliyorum..
saclarindaki beyazlar cogalmisi duydum ya, iste ben o an anladim ki...hayatindan bir insani cikartabiliosun ama ya ona duydugun sevgiyi?
sevgiyi de etrafindaki onu hatirlatacak herseyi yaptigin gibi cikartip toplayip bir kutuya koyup kaldiramiyorsun!
ne zormus dort bin uc yuz gunu hic yasanmamis saymak...
ne zormus en iyi arkadasini kaybetmek..
ne zormus megerse gitmeyi asili kalmaya tercih etmek!!